Ik vond hem bij de vijver. Uitgesproken hier, bij dit stukje teruggetrokken water. Zijn buikje lag open. Toen ik rustig inzoomde zag ik iets bewegen, een dekentje van maden. Deze ijverige eters hadden het druk met zijn organen. In mijn jeugd vroeg ik
me altijd af, waar die witte pootloze beestjes vandaan kwamen. Wat me hier verder opviel, behalve de bedrijvigheid, was de stilte. Windstil was het, de vijver leek op een donkere spiegel. Ik werd er kalm van. Toen begreep ik het. Mijn kat, die een erfelijke hartafwijking had, wilde alleen gaan.
Ik las in een fototijdschrift, dat als de zon laag hangt, het licht mooi zacht is en de schaduwen lang. Op dat tijdstip maakte ik de foto.
@Fred; het komt een beetje luguber op me over. Het gaat over de foto, die lijkt belangrijker dan je kat. Is dat de opzet?
Hoi Desiree,
Dit verhaaltje is verzonnen. Het gaat niet om de foto, ik wilde een verhaaltje maken met een plot erin.
Hopelijk is dat gelukt.
groetjes,
Fred