Schrijf mee!
« »

Familie

Bijna

16 februari 2012 | 120w | Gerben Oebele | 6 |

Ik was er niet, toen mijn kleine wakker werd. Al twee weken was ik weg. Ik kon er niet zijn want ik was verstopt. Hij lag daar, ik was hier, en tussen ons in liepen dokters, slangetjes, monitoren en medicijnen. Als ik naar je keek terwijl je sliep, voelde ik me onwerkelijk, onpasselijk. Snel weer in de auto naar huis, een pot bier open en een joint aan. Even vergeten. Om de andere dag weer terug te komen en te gluren naar mijn slapende kleine.
Zijn kunstmatige coma was ook niet zomaar klaar. Heel langzaam, dag na dag, gingen zijn ogen een beetje verder open. Soezend en soms verdrietig werd je wakker, kleine man. Nu ik nog. Ik ben er.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gerben Oebele of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »