Schrijf mee!
« »

Familie, Maatschappij, Mensen

1975

19 november 2012 | 118w | Susan Hol | 0 |

Heel langzaam transformeert mijn geest van heerlijke nietsigheid naar de dagelijkse realiteit. Tegelijkertijd groeit een nieuw gevoel: onbeteugelde vreugde in een juichend hart. Op het grijzige zeil staat iets te wachten dat ik na een lange strijd heb weten te veroveren. Ik denk aan het gevecht met mijn ouders. Hun wil tegen de mijne. De kansen zijn gekeerd. Ik richt me tegenwoordig in mijn volle omvang op, laat me niet meer in de hoek duwen van suffig onmondige vrouwtje dat wacht tot ze veilig kan trouwen. Gloeiend van plezier kijk ik naar mijn laatste wapenfeit op het grijzige zeil. Met een hart dat opspringt van vreugde schuif ik mijn voeten in mijn nieuwe groene sandalen met een hakje.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Susan Hol of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »