Schrijf mee!
« »

Fictie

Zegen

22 december 2011 | 120w | Gerben Oebele | 0 |

En als straks de sneeuw valt, de eerste kerstnacht begonnen is, wordt het stil op straat. In de weerspiegeling van mijn kerstboomverlichting zie ik mezelf staan in het raam. Een plak kerststol in mijn hand.
Een engel zal landen in mijn voortuin. Zij weet waar ik op wacht. Ze hoeft niet door de deur en glijdt door het glas heen recht op me af. Als betoverd zal ik op mijn knieën vallen. Dus toch, er is een God. Met een uitgestrekte arm zal ze mijn schouder aanraken. Ze geeft haar zegen, ze geeft haar moed. Ze geeft me alles om verder te gaan. Haar zachte glimlach om haar lippen, die ogen die twinkelen, zo bekend, zo dichtbij, nooit echt weggeweest.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Gerben Oebele of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »