Schrijf mee!
« »

Communicatie, Liefde, Poëzie

Weerbarstig

10 december 2011 | 109w | Shana | 3 |

Als weer en wind mijn vrienden waren was ik de bui er tussen. Samen zouden wij tot grote hoogte stijgen en meenemen wat op ons pad kwam.

Ik zou zwiepen en snijden. Overspoelen. Verzinken. En dat alles met een oorverdovende kracht en gesteund door mijn vrienden.

Lachend zou ik ten onder doen gaan wat nu nog fier rechtop staat. Mijn dagen zouden nachten worden waar donder voor zou wijken. Ik zou het van de daken schreeuwen en neerdalen op Jan en alleman.

Maar weer en wind zijn niet mijn vrienden en ik sta nergens tussen. Dus hou maar op en ga maar liggen zodat ik weer rechtop staan kan.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Shana of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »