“Tot donderdag”, zegt ze en legt trillend de telefoon neer, zoekt haar agenda en noteert het tijdstip bij de juiste datum. Half drie, in de middag. “De dokter wil weten welke symptomen u heeft”, vraagt de assistente die een beetje ongemakkelijk klinkt, of lijkt dat maar zo? Symptomen? Wat moet ze nu zeggen. Ze weet het niet meer, dacht dat iedereen het wel begreep en aan haar zag. Ze was zelfs bang dat ze met gillende sirenes voor de deur zouden staan. Een hemd met te lange mouwen en lederen riempjes. Een spuit met glinsterend vocht. “Deze is werkelijk knettergek, neem maar mee. Ik denk niet dat ze er nog uitkomt.” Tot donderdag dus, half drie, in de middag.

ze nemen me eindelijk mee, haha ….