Schrijf mee!
« »

Communicatie, Familie, Liefde, Mensen

Toekomst

15 april 2011 | 120w | SheCaatje | 0 |

Daar stond ik ineens bedroevend en leeg van binnen. Ik stond en keek naar iets waar ik nooit bij stil had gestaan.
Ik stond te wachten aan zijn ziekenhuisbed op de spoedambulance. Mijn kind, bijna 18 onderweg naar de IC van een Academisch Ziekenhuis. Aangeboren hartafwijking, nooit gemerkt.
Schuldgevoel verstikt me. Wat miste ik in die jaren? Hij huilt en vraagt me of hij dood gaat. Ieder antwoord ontbreekt. Stilte vult de drukke ruimte van de Spoedeisende Hulp.
De dienstdoende cardioloog zwijgt verder. Eenmaal in het EMC aangekomen, leven we op automatische piloot.
Nu, ruim 1 maand verder. Vragen beantwoordt. S-ICD in 17-jarig lichaam.
We leven in een ander ritme maar leven. Dat blijven we doen. Toekomst is leven. Liefhebben.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van SheCaatje of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

2 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »