Mijn opa was nooit zo van het uitbundige soort. Of dat nu zijn Noordelijke inslag was of puur persoonlijkheid, daar ben ik tot op de dag van vandaag niet achtergekomen. Niet dat hij niet kon genieten van de dagelijkse dingen des leven. Integendeel, als hij op zondag rondgereden werd in de Drentse omgeving waarin hij opgroeide, dan genoot hij optimaal, maar in stilte. Enkel bij een referentiepunt (daar had ik een onderduiker verstopt in een kast) deed hem de stilte verbreken. Daarom was ik als een kind zo blij toen ik hem op de dag dat ik hem vertelde dat hij overgrootvader zou worden, hij de mooiste Drentse uitdrukking voor de dag haalde om me te feliciteren: wat een gekk’nhuus.

Recente reacties