Volgens sommige geleerden zijn tijd en ruimte één. Hoe dat precies werkt weet ik niet, wel weet ik dat ik steeds vaker niet aan je denk. Gisteravond moest ik echter wel, het is zelden zo helder.
We lagen weer in het gras aan de Lagedijk. Ik had wat aan je kutje gezeten maar klaarkomen deed je niet. ‘Geeft niets, gewoon zo is ook fijn’.
We spraken ons geluk uit over ‘ons’. Jij, hoe je van mij genoot. Ik, over voor altijd samen. Je lachte daar wat om. Ik ging verliggen, jij moet hebben gehoord dat ik iets wegslikte.
We zochten allebei naar woorden om de stilte die ontstond te verbreken. Uiteindelijk zei jij: ‘Kijk eens, hoeveel mooie sterren er zijn´.
« De tempelier in de spiegel
Horen, zien en zwijgen »
« De tempelier in de spiegel Horen, zien en zwijgen »
Communicatie, Liefde, Mensen
Supernova
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Jelmer Birkhoff of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
Reageren
« De tempelier in de spiegel Horen, zien en zwijgen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Recente reacties