Niet zo lang geleden
In een land hier ver vandaan
Werd de aardappel aanbeden
Bij het schijnsel van de maan
De schade van de nacht
Werd met dans en zang geëerd
Voordat men het offer bracht
Werd het loof geconsumeerd
Hooggeheven werden glazen
Met sterke drank gevuld
Mensen veranderden in dwazen
Niets werd er nog geduld
Toen er de stamper sloeg
Was de sfeer gedaald tot kil
De knol wist niet hoe hij verdroeg
De chaos rond zijn schil
Hij sprak tot het gehoor
Woorden vol van smart
Zo ging hij ieder voor
En raakte in het hart
Gejuich hoorde men heel lang
De aardappel was weer blij
Mij maakte het wel wat bang
Ik was er ooit eens bij
Hey die Ha. In jouw hoofd moet het er soms ook uitzien als een aardappelpuree… Deze is verontrustend bevreemdend lollig!
grappig. en hij loopt perfect.
Heel leuk gedicht! 🙂