Schrijf mee!
« »

Liefde, Mensen

Smelten

17 november 2011 | 120w | Karine | 0 |

‘Je bent mijn sprookje’, fluistert ze zachtjes tegen mij. En ik smelt,
tot er bijna niets van mij over is.
‘En jij de mijne’, roep ik luid, als ik haast verdwenen ben. En ze smelt,
tot er bijna niets van haar over is.
Twee kleine bergjes blijven achter. Een bergje ik. Naast een bergje zij.
Het mooiste van haar en mij,
is alles wat er nu nog is. En alles wat er ooit zal zijn.
Alles wat we nodig hebben om samen te zijn, samen te leven.
En samen te toveren dat we altijd
samen zullen zijn, samen zullen leven
en samen zullen houden
van haar en mij.
Zo leven we verder. Zij aan zij.
Heel lang. En heel gelukkig.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Karine of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

1 reactie

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »