Mijn dwangneurose zijn lipjes. Je kent ze wel, die witte of zwarte rechtopstaande dingen in een nek die aangeven welke maat het is en hoe het kledingstuk gewassen dient te worden. Als ik iemand voor me zie lopen met dit verschijnsel, dan raken mijn ogen geobsedeerd, ik krijg een raar gevoel in mijn buik en mijn vingers beginnen te kriebelen. Eerst sprak ik mensen aan maar dat gaf alleen maar ‘waar bemoei je je mee’ blikken. Nu versnel ik mijn pas en met een allercharmantste glimlach en een “Even netjes aankleden” duw ik het lipje terug. Na de eerste verbazing volgt meestal een schuchter ‘dankjewel’. Ik kan mijn weg weer rustig vervolgen en ik heb nog steeds geen klappen gehad.
« keuken
Wat als »
« keuken Wat als »
Maatschappij, Mensen
Lipjes
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Toby of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« keuken Wat als »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
[…] is er verder nog gebeurd vandaag? Een nieuw kort verhaal op 120woorden en (tromgeroffel)…… een gastblog van Robbin over autisme en […]
mijn lipjes-verafschuwende dochter trok ooit het in de zijkant gestikte ‘lipje’ van haar badpak af, waarna zij een voor en achterpand in haar handen hield. Je bent dus gewaarschuwd.;-)