Met een zuur gezicht giet Mourinho zijn espresso in de wasbak.
“In Holland is alles klote: de coaches, voetballers en zelfs de koffie.”
Ik knik.
“Alleen de blondines deugen”, grijnst hij en houdt met zijn handen twee denkbeeldige meloenen voor zijn borst.
Ik lach. Hopelijk klinkt het niet geforceerd. Mourinho weet immers van die ene nacht in Lissabon.
“Je bent het niet vergeten?” fluistert de trainer in mijn oor.
Ik schud mijn hoofd. Mourinho knijpt me stevig in mijn bovenarm.
“Ik wil ab-so-luut van Ajax winnen!”
Na afloop van de wedstrijd voel ik ineens twee schouderklopjes: één voor ieder doelpunt dat ik ten onrechte heb afgekeurd.
“En, en… de foto’s?” hoor ik mezelf stamelen.
Mourinho knipoogt.


Recente reacties