Ze wist wel dat ze anders was. Ze zag het in de ogen van de mensen. Ze lachten wel naar haar, maar in hun ogen las ze een soort van angst. Niet dat ze daar wakker van lag. Dat zat niet in haar aard. Ze was vrolijk en lachte graag. Soms, als ze haar dag niet had, kon ze intens verdrietig zijn. Dan lag ze ’s avonds in haar bed te huilen, omdat ze gewoon wilde zijn. Haar moeder kwam haar dan troosten, haar kon het niet schelen. Maar nu was alles anders. Nu was hij er, Sander. In zijn ogen las ze alleen maar liefde. Sander was net als zij. Sander was haar prins, met het Syndroom van Down.
« Een koor uit de andere wereld
Witte port in het bos »
« Een koor uit de andere wereld Witte port in het bos »
Liefde, Mensen
Het lelijke jonge eendje
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Cher of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
6 reacties
-
Op 14 november 2011 om 18:08 zei Sabine Kars:
Ontroerend.
-
Op 15 november 2011 om 09:05 zei Levja:
Treffend.
Mooi stukje.
-
Op 17 november 2011 om 23:28 zei Colette:
Als je het nog een tweede keer leest is het nog mooier, stiekem een beetje kippenvel, en ook een beetje trots 🙂
-
Op 18 november 2011 om 08:55 zei Chantal:
Heel mooi!
-
Op 18 november 2011 om 11:08 zei Trenke:
Ja, mooi hoor!
-
Op 25 november 2011 om 20:48 zei Cher:
Allemaal dank voor jullie reacties!
Reageren
« Een koor uit de andere wereld Witte port in het bos »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Beste Cher, welkom op 120w! We vinden het leuk dat je meeschrijft op onze site! Als je vragen of opmerkingen hebt horen we het graag. En vergeet niet dat je altijd in gesprek kunt gaan met je collegaschrijvers via de reactiepanelen.
Groeten en veel 120 woorden lees- en schrijfplezier gewenst!
De 120w-redactie