Ze loopt hetzelfde pad dat ze gisteren met hem liep. Een prachtige weide met hoog in de wind wiegende grashalmen. Ze droeg een zomerjurkje. Hij liep achter haar, wetende dat alleen deze stof haar lichaam omhulde. Het was alsof er geen tijd bestond. Een gevoel van tijdsledigheid. Terwijl het pad hun naar boven leidde gleden hun vingers over het gras. Onuitgesproken woorden zeiden dat hun handen straks elkaar zouden verwennen onder de open hemel. Vandaag wil ze het gevoel nogmaals beleven, maar het gras is gemaaid en de wind doet geen moeite beweging te krijgen in de stoppels die het veld ontsieren. Hun plek van hartstocht is nu kaal. Het moment is een herinnering geworden gewist door de tijd.
« Hemelvaartsdag
Annekes gat »
« Hemelvaartsdag Annekes gat »
Liefde, Mensen
Gewist door de tijd
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Petra Teeuwsen of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
1 reactie
Reageren
« Hemelvaartsdag Annekes gat »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Volgens mij, als hij het voor het zeggen had, was er wél een happy ending…