Schrijf mee!
« »

Communicatie, Fictie

Deceptie

18 april 2011 | 120w | Jolka | 0 |

Het was maar een klein duwtje geweest. Twee handen tegen zijn rug en Frank voelde hoe de zwaartekracht het won van de weerstand. De wind floot langs zijn oren, liet zijn kleren wapperen. Wanhopig graaiden zijn handen in het luchtledige.
Hij had gelezen dat je onderweg zou overlijden door een hartaanval, veroorzaakt door een overdosis adrenaline.
Niets was minder waar.
Het asfalt brak zijn ribben en ze doorboorden zijn longen. Zijn jukbeenderen knapten in zijn hoofd en prikten venijnig in zijn oogbollen.
Z’n lichaam jankte het uit en alles in hem wilde het uitroepen van de pijn, maar zijn verbrijzelde strottenhoofd had zijn stembanden doorgesneden.
Schreeuwen kon hij niet en zo gleed hij in stilte en stekeblind de dood in.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van Jolka of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

5 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »