Man o man, ze ziet eruit als een uitgezakt kasplantje. En die zijn uitgezakt! De kapper, nagelstylist en iedereen die haar in de afgelopen jaren heeft geholpen bij haar renovatie zijn gesloten. De plastisch chirurg en zijn botoxpot zijn hermetisch afgesloten van haar naar strakheid verlangende vergankelijkheid die leeftijd heet. […]

De vrijheid te hebben om je eigen leven te kunnen en mogen leiden. Dat is bijzonder, beslist niet zo vanzelfsprekend. Na vijfenzeventig jaar vrijheid te hebben beleefd, (sommigen, ik ben nog te jong) leven we nu in alles behalve vrijheid. Het is meer het leven van een kasplant. Er wordt […]

Het kasplantje was het spuugzat tussen de gewassen. Hij had alle groene blaadjes het hof gemaakt (kasanova) maar was verre van verzadigd. Het glas kwam op hem af. Hij woelde zijn wortelbenen los uit de zompige grond en liep naar buiten. Een jonge krop sla keek hem bedremmeld na. Hij […]

Nee, tegen de koude kunnen ze niet. Hoelang nog? Dat is de vraag. Ze moeten zo snel mogelijk weg. Ruimte maken. Ze zien er goed uit. Vind je het gek? Kasplantjes worden van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat verzorgd. Hun kleur fris gehouden in een kunstmatig warme omgeving. […]

Ze was niet gezond , mijn moeder, maar reuze stoer. Bij elke vraag naar haar gezondheid zei ze, ” het gaat goed.” Bewondering, van mijn kant leverde dat op. Niet klagen maar dragen en bidden om kracht was haar devies. Toen ze ouder werd, gaf haar handicap veel problemen, ze […]

Ridicuul eigenlijk, dat juist de hoogste waarden zoals lang gelukkig leven pas echt duidelijk worden als de tijd ze genadeloos heeft ingehaald. Gezond oud worden is niet iedereen zomaar gegeven. Ouderdom komt ook vaak met gebreken. Je wilt zeker niet eindigen als een kasplant, verlamd van angst om wat je […]

Hij raakte verward na een overdosis pijnmedicatie in de laatste maanden van zijn leven. Vervolgens werd hij wilsonbekwaam geacht en bevonden. Geraakt door zijn overduidelijke wens nooit als kasplantje te moeten leven en tóch moest eindigen met een onvervulde euthanasiewens maakte dat ik hier een gedicht over wilde schrijven. Velen […]

Zijn lange benen gestrekt over elkaar. Ik kijk naar hem zoals ik altijd tegen hem opkijk. De rijzige vertegenwoordiger, onberispelijk in het pak. Rug recht. Geen kasplantje, maar zo sterk als de sanseveria voor zijn voeten. Voor het eerst zie ik tranen als die grote klok naar links zwenkt en […]

Als ex-Westlandse jongen heb ik de eerste twintig jaar van mijn leven tussen en in de kassen geleefd. Overigens noemden wij die meestal ‘warenhuizen’. Alleen ‘losse’ kassen, waar veelal fruit in werd gekweekt, droegen die naam. Van zaaien tot oogsten, het mooiste werk, en alles wat daartussen zat, heb ik […]

‘Dat is veel minder dan halfstok, Sal.’ ‘Heb je het in de smiezen, Jongen? Twintig procent, om precies te zijn. Tachtig procent van mijn omzet werd gevormd door slechts twintig procent van de artikelen. Maar naald en draad hadden de mensen toch nodig. Attenoje, wat een handel.’ ‘Wat heeft dat […]

Mijn vader, ik, Bart, Barts vader. Twee generaties op een houten bank met voor het gemak een kussentje. We spraken nooit af, maar troffen elkaar op de tribune. Beurtelings trakteerden de vaders op een zakje chips met een minuscuul zakje zout erin. ‘De mof heeft hem te pakken gehad,’ wist […]

Zijn gezicht straalt, zijn hand wijst naar groene sprietjes die boven de grond uitsteken. ‘Kijk, het eerste Afrikaantje.’ Langs de wand van de kas slingeren wijnranken. Op een lange tafel staan vele potjes met kasplanten. Hij kent ze alle bij naam. Af en toe trekt hij er een plantje uit. […]

Ik speel cellofaan. Al jarenlang. Het koste aanvankelijk best veel moeite. Ik ben op zeer jonge leeftijd begonnen. Gelukkig maar. Anders had ik lang niet zo ver gestaan als nu. Ja staan. Zittend is het haast onmogelijk om cellofaan te spelen. Dan blijft het plastic namelijk veel te snel aan […]

Met mijn verfroller schilder ik je pastelblauw. Ik leg je angst vast, vooral je verlangen. Ik schets je kijkers met mijn kwast. Misschien mijn antwoord op jouw stille vraag. Je traan veeg ik weg met mijn vingertoppen. Penselend strelend ga ik over je lichaam, het verkleint de afstand tussen ons. […]

Geen gebergte zo mooi als dat van de Alpen. Alpengbirge alleen al klinkt zo mooi. Mijn richtige Alpenseele bloeit altijd zodra ik de Alpen ontwaar. Eerst de voeten bij Garmisch in Beieren en dan langzaam omhoog naar de enkels, knieën und so weiter. Heidi en Peter en opa en de […]