Biografie van Han Maas
Statistieken van Han Maas
Leeslijst van Han Maas
Mijn vaders ‘Tocht der Tochten’ begon lopend in Bremen en eindigde nooit: de trauma’s bleven tot aan zijn dood. Gebombardeerd en ternauwernood overleefd. De dwangarbeider, gevlucht uit Duitsland met een vervalst verlofpasje. Vernederd, pijn, ondervoed, angstig… Oude damesschoenen en poetslappen als sokken. Overleven. Nog een paar Wehrmacht-posten ontlopen en dan […]
Ze loopt driftig over het perron, kijkt voor de zoveelste keer op haar horloge. Ze was gestopt, maar loopt nu toch naar een rookpaal. Ze haalt een verfomfaaid pakje sigaretten uit haar staatstas en begint gulzig te roken. ‘Nee,’ zegt ze tegen een zwerver die een sigaret vraagt. ‘Ga werken…’ […]
Het had iets mysterieus, het eikenhouten kabinet. Meestal waren de deurtjes dicht, maar als ik vroeg ‘oma, mag het kastje open?’ dan mocht dat. Oude spulletjes zoals een koperen hagedis en een antiek vaasje trokken mijn aandacht. Maar het meest nog het porseleinen herderinnetje. Ze was mooi en ze lachte. […]
Het waren de priemende ogen van de wiskundeleraar – die niet begreep dat ik de priemgetallen oninteressant vond – die mij bang maakten. De ogen van mijn vader geven mij moed. Laatst vond ik ‘m weer in de lade van zijn bureau dat nu mijn bureau is geworden: mijn vaders […]
Ik loop over de begraafplaats waar ook mijn ouders liggen. De grafstenen vermelden de geboorte- en de sterfdata: ik reken diverse leeftijden uit… Mensen sterven als het hun tijd is. Waarom? – een retorische vraag met een onbevredigend antwoord, maar in ieder geval ís er een antwoord: mensen zijn sterfelijk. […]
‘Even naar “Oom Dokter”,’ zegt mijn moeder. ‘Hallo jongeman,’ zegt de dokter met een zware, doorrookte stem. Een rijzige gestalte in een witte jas met een stethoscoop om zijn nek vraagt aan mijn moeder wat ik mankeer. Ik kijk letterlijk en figuurlijk tegen hem op. ‘Doe het hemdje even omhoog,’ […]
In de metro lees ik op mijn tablet het thema voor deze week: ‘metro’. Dat is makkelijk, onderwerpen genoeg als ik om mij heen kijk: mooie mensen, lelijkerds en alles ertussenin. Modieus gekleed, ouderwets, eigen stijl, vet haar, geen haar, bril, geen bril… misschien wel contactlenzen of gelaserd. Maar dat […]
‘Het is toch wat hè?’ zei het mannetje. Hij goot het laatste beetje water over het graf. ‘Waar doe je het allemaal voor?’ – ondanks de bretels hing zijn kruis op zijn knieën. ‘Ja mijnheer, het valt niet mee. Uw vrouw…?’ vroeg ik. ‘Ja, het is toch wat hè?’ herhaalde […]
‘Dag mevrouw. Mag ik even binnenkomen?’ ‘Wat wilt u, meneer?’ ‘Ik ben van de gemeente. Ik kom in verband met uw aanvraag voor een scootmobiel. Hier, mijn legitimatie. Ziet u? Zo, u loopt nog vlot, mevrouw.’ ‘Alleen ’s morgens, meneer. Later op de dag gaat die reuma weer opspelen.’ ‘Ik […]
‘Ja, goedemiddag, eindelijk neemt u op. U spreekt met… Ik heb een probleem met mijn traplift. Wat? Sinds vanmorgen. Nou, als ik op het knopje met het pijltje omhoog druk, dan ga ik naar beneden en als ik op het knopje met het pijltje omlaag druk, dan ik ga ik […]
0
Recente reacties