Biografie van Han Maas
Statistieken van Han Maas
Leeslijst van Han Maas
‘Dag lieverd.’ ‘Ja, wat is er?’ ‘Kan het wat aardiger?’ ‘Sorry, druk verkeer. Ik moet me concentreren!’ ‘Ik wilde je vragen…’ ‘Nee, afspraak is afspraak; jij zou de kinderen van school halen.’ ‘Ja maar…’ ‘Geen “gemaar”, afspraak is afspraak.’ ‘Daar bel ik niet over.’ ‘Waarover dan wel?’ ‘Hoe laat kom […]
‘Wilt u een kamer reserveren?’ ‘Nee, dank u. Deze keer blijven we niet zo lang.’ ‘Wat doet u hier dan?’ ‘Ik ontmoet hier mijn oorlogsvriend François. Kent u de geschiedenis van dit hotel?’ ‘Nee, bent u Nederlander?’ ‘Ja, en ik was hier bijna twee jaar verplicht “gast”.’ ‘Hoe bedoelt u […]
‘Wat loop je moeilijk, Kenneth. Gevoetbald? Moet je ook niet meer doen op jouw leeftijd. En je oog is rood en dik. Gevochten?’ ‘Nee, nee. Was het maar waar. Ik heb gisteren roti gemaakt.’ ‘Ik kan je even niet volgen, Kenneth…’ ‘Ik sneed een madame-jeanette peper en wreef toen in […]
‘Bent u moe?’ vroeg een vrouw die de ganzen voerde. Zelfs met cake. ‘Nee, even wat drinken,’ antwoordde ik. ‘Foie gras moest verboden worden… Onbegrijpelijk,’ zei ze. ‘En de aarde warmt steeds meer op. Ik was nog altijd met groene zeep. Zelfs mijn haar was ik ermee. Al die shampooresten […]
Mijn vaders ‘Tocht der Tochten’ begon lopend in Bremen en eindigde nooit: de trauma’s bleven tot aan zijn dood. Gebombardeerd en ternauwernood overleefd. De dwangarbeider, gevlucht uit Duitsland met een vervalst verlofpasje. Vernederd, pijn, ondervoed, angstig… Oude damesschoenen en poetslappen als sokken. Overleven. Nog een paar Wehrmacht-posten ontlopen en dan […]
Ze loopt driftig over het perron, kijkt voor de zoveelste keer op haar horloge. Ze was gestopt, maar loopt nu toch naar een rookpaal. Ze haalt een verfomfaaid pakje sigaretten uit haar staatstas en begint gulzig te roken. ‘Nee,’ zegt ze tegen een zwerver die een sigaret vraagt. ‘Ga werken…’ […]
Het had iets mysterieus, het eikenhouten kabinet. Meestal waren de deurtjes dicht, maar als ik vroeg ‘oma, mag het kastje open?’ dan mocht dat. Oude spulletjes zoals een koperen hagedis en een antiek vaasje trokken mijn aandacht. Maar het meest nog het porseleinen herderinnetje. Ze was mooi en ze lachte. […]
Het waren de priemende ogen van de wiskundeleraar – die niet begreep dat ik de priemgetallen oninteressant vond – die mij bang maakten. De ogen van mijn vader geven mij moed. Laatst vond ik ‘m weer in de lade van zijn bureau dat nu mijn bureau is geworden: mijn vaders […]
Ik loop over de begraafplaats waar ook mijn ouders liggen. De grafstenen vermelden de geboorte- en de sterfdata: ik reken diverse leeftijden uit… Mensen sterven als het hun tijd is. Waarom? – een retorische vraag met een onbevredigend antwoord, maar in ieder geval ís er een antwoord: mensen zijn sterfelijk. […]
‘Even naar “Oom Dokter”,’ zegt mijn moeder. ‘Hallo jongeman,’ zegt de dokter met een zware, doorrookte stem. Een rijzige gestalte in een witte jas met een stethoscoop om zijn nek vraagt aan mijn moeder wat ik mankeer. Ik kijk letterlijk en figuurlijk tegen hem op. ‘Doe het hemdje even omhoog,’ […]
0
Recente reacties