Biografie van Han Maas
Statistieken van Han Maas
Leeslijst van Han Maas
‘Weet u wat het is, het went. Ik moest van mijn vader ook slachten. Uit protest ben ik vegetariër geworden.’ ‘Hebt u er geen moeite mee?’ ‘Niet meer. Maar zelf eet ik geen vlees.’ ‘En als u een kalfje slacht? Dat heeft nog maar zo kort geleefd.’ ‘Hoe weet een […]
‘We hebben gelachen en gehuild,’ zegt zijn vrouw. ‘Twee dagen geleden was ik hem opeens kwijt. Hij zat in zijn auto waar pas een paar duizend kilometer mee gereden is. Hij huilde. Eergisteren heeft hij afscheid genomen van onze dochter. Hij stak zijn vuist op en zei: “Zij die gaan […]
‘Dag Mark, met Frits Wester spreek je.’ ‘Ha die Frits. Met Mark spreek je.’ ‘Ja, ik weet met wie ik spreek…’ ‘Hoe weet je dat je met mij, Mark Rutte, spreekt?’ ‘Ik bel je toch!’ ‘Oh ja… Zeg het eens.’ ‘Hoe zit het met lekken dit jaar, Mark?’ ‘Ik mag […]
Ik zie meisjes sporten van wie er een zegt dat je ondanks alles nooit moet opgeven. Ik pak al pen en papier om het gironummer te noteren, want bij een ziekte op tv hoort een actie en dus een gironummer. Ik wacht totdat de gegevens getoond worden. Tevergeefs. Ik weet […]
Geboren en getogen in een achterstandsbuurt, waar er geen doel om voor te leven was anders dan overleven in armoede. Een vieze paardendeken en een te klein bed en dito schoenen. Dagelijks te weinig van hetzelfde eten. Meer niet. Toch opgewerkt vond ie zijn levensmotto: ‘Leven en laten leven.’ Hij […]
‘Waarom lig je zo ver bij me vandaan?’ ‘O… gewoon…’ ‘Wil je mijn rug even insmeren?’ ‘Ja, dat is goed.’ ‘Mag wel wat harder hoor!’ ‘Ja, tuurlijk.’ ‘Waarom doe je je overhemd niet uit? Het is bloedheet.’ ‘Ik verbrand nogal snel.’ ‘Dan smeer ik jou toch ook even in!’ ‘Dat […]
Op zijn buik slapen of op zijn rug… het deed altijd pijn. Pieter was allang blij dat hij weer weg was: Willem, zijn begeleider. Willem was aardig totdat hij “lief” werd. Door zijn pyjamajasje voelde Pieter de littekens op zijn armen. De verlossende heerlijke pijn die hij zichzelf had aangedaan […]
Een kakofonie van stemmen in zijn hoofd wil hem voor het laatst over dat bruggetje laten lopen. Langs die dikke eik waarmee hij is opgegroeid. Of andersom. Hij staat voor de witte streep en kijkt naar de geleiderail, niet naar de mensen op het perron, anders kijken ze ook naar […]
Hij is de leider van een miserabel groepje stropoppen dat als je niet uitkijkt een hele aanhang kan worden. Je mag nooit op iemands uiterlijk afgaan, maar dat is nu juist wat hij zelf doet. Een door waterstofperoxide aangetaste stropop die zijn elf stellingen tegen een schuurtje timmert: zijn hervormingen, […]
‘Ga weg,’ schreeuw ik tegen de duiven op mijn zonnescherm. Dat doen ze wel, maar na een paar minuten zijn ze er weer. Dat gaat zo dagenlang door. Als het regent misschien wel zielig om ze weg te jagen, maar mijn hele balkon zit onder. Ik maak een stropopje met […]
0
Recente reacties