Als hij ’s nachts rondsloop, koesterde zij de valse hoop dat zijn laptop hem vol zou elektrocuteren. Het onkante lijf wist geruisloos de twijfelaar te verlaten om zijn smerige berichten de wereld in te gaan sturen. Hij kon dit lange uren volhouden; het verachtelijke wezen kende geen slaap, slechts verraad. […]

Oudejaarsavond 2013. Ondanks het zachte weer zat jij dicht bij de kachel met je warme, wollen vest aan, een deken over je benen en dikke sokken aan je voeten. We waren met zijn tweetjes, want bezoek zo laat was je te vermoeiend. Je was goed geluimd en in relatief goede […]

Ooit woonde ik aan de Oude Maas. Ook viste ik daar, voor de sport welteverstaan. Zo zat ik op een ochtend te sporten en zag een stroom spinnetjes langs een plant die over het water hing omhoog lopen, om zich vervolgens als achtpotige Lemmingen in de rivier te storten, waar […]

Zoals u ongetwijfeld via onze nieuwszenders hebt vernomen, werd mij onlangs de zevende prijs toegekend van de befaamde mosterdschrijfoefening in tien dozijn woorden. De titel van mijn bijdrage: Stommerd. De prijs: een mosterdpakket van hofleverancier Marne Mosterd. Verheugd schreef ik in mijn weblog de korte studie ‘dat wordt mosterd eten […]

‘Karsten, wat een wanorde in je kamer,’ zei Marina. ‘Ja, mam. Ik orden het straks wel.’ Hij slofte moedeloos naar boven. ‘Opruimen is energieverspilling. Je bergt iets op en daarna heb je het opnieuw nodig. Dit is trouwens georganiseerde chaos. Ik weet precies wat er op welke hoop ligt,’ mompelde […]

Franse filosofen vond hij hopeloos vermoeiend. Hun denken stond ver van zijn eigen wereldbeeld af. Hun grootspraak, over hoe de wereld in elkaar zou moeten zitten. Hun teksten, bijna altijd over herverdelen van bezit. Gedachten vaak uitgesproken in de nadagen van hun eigen armoede. Vlak daarna kwam hun populariteit en […]

een moedergans met al haar kroost zwalkt grazend langs de vaart haar broedsel pikt een graantje mee dat is gewoon hun aard geen routeplanner in gebruik geen weet van’t weerbericht hun ingeboren zekerheid is wat hun pad verlicht en geen gedoe met vork en mes met pannen of gerei ze […]

Op enkele kilometers van de camping, waar ik tijdelijk werkte, lag een vuilnisbelt. Met een grote aanhanger reden we het in plastic zakken gepropte afval ernaartoe. Het was zomer, het stonk er vreselijk en verveelde medewerkers schoten met luchtbuksen op de ratten. Afval werd nog niet gescheiden. Er brandde een […]

Het einde nadert, het jaar is om, Het oude gaf me meer dan ik durfde hopen. Een gezin, veel intense liefde en warmte kortom. Ik zag mijn kleinkinderen en leerde ze lopen. Het jaar loopt ten einde, bijna voorbij, Mensen gaven me hoop, een glimlach en kracht. Voor één keer […]

‘”Hope” is the thing with feathers That perches in the soul And sings the tune without the words And never stops – at all – …’, zo begint Emily Dickinson haar gedicht over hoop. ‘Kleine vogel, wil je me vandaag met je veren aanraken, nu het lijkt alsof alle hoop […]

Het wordt steeds donkerder en langzaam maar zeker wint haar verlangen naar warmte en rust het van haar aarzeling om in de intimiteit van zijn kleine tentje te kruipen. Een aarzeling die ze niet goed kan thuisbrengen, een rare mengeling van onrust, onzekerheid en hoop. Of van verwachting? Maar van […]

Sneller, hoger, sterker. Citius, altius, fortius Een topatleet geboren voor het bestormen van het hoogste goed. De genen zijn hem en haar gegeven, wat rest is een grote dosis overmoed. En wilskracht. Wat wordt er volgend jaar weer van hen verwacht? Zien wij opnieuw dat zegevierend gebaar? De top bereiken […]

‘Zo vaak wenste ik mensen hoop toe, doch tegenwoordig lukt het mij steeds minder.’ ‘Hoe komt dat?’ ‘Geen idee.’ ‘Jawel, je weet het wel. Je bent weer eens hevig teleurgesteld.’ ‘Jij zegt het, ik zit eigenlijk in de neutraalstand’ ‘Kun je vanuit die stand niet iets hoopvols schrijven? Iets vriendelijks?’ […]

Met een hele hoop zullen ze weer zijn, om met geveinsde belangstelling te kwelen: ik wens je dit, ik wens je dat, ik hoop dat het nieuwe jaar je alleen maar leuke dingen brengt en alle andere blabla. Alsof ik dit niet doorzie. Ik wou dat ik een eend kon […]

Met haar wijsvinger en duim pakt ze mijn kin vast. Ze vraagt me waarom ik altijd wegkijk, terwijl ze met haar grote ogen de mijne zorgvuldig inspecteert. Ik antwoord dat ik bang ben te verdrinken in haar felblauwe ogen. Ze knijpt hard. Ik verbeter mezelf door te zeggen bang te […]