Ik benijd de mensen die het Russische Verre Oosten hebben gezien. Dalni Vostok… Een van mijn eerste zelfgeschreven verhalen speelde zich daar af. Ik ben het verloren toen mijn PC crashte. Maar het leeft nog altijd ergens onder mijn huid.
Als kind verzamelde ik Russische postkaarten. Omwille van de rare letters. Ook zag ik een film over een wreedaardige mongolenstam. Ik begreep er geen snars van en ik kon er niet door slapen. Ze hakten hoofden af en zo.
Later las ik geschiedenissen over Khans en verhalen over politieke bannelingen in Siberië.
Ik wil er ooit eens heen. Tijdens de zomer. Voor niet al te lang. Naar het schijnt is de grond er aan het borrelen door de klimaatverandering. Methaansucces.
Opborrelend methaan, de energie van de nabije toekomst?
(verklaring van ‘methaansucces’ ?)
@N.D.D. Het smelten van de permafrost in sommige delen van Siberië wordt mogelijk een serieus probleem i.v.m. al dat methaan en alles dreigt ook te verzakken: huizen, wegen, spoorwegen, etc. Dit speelt overigens vooral in Zuid-Siberië, waar de permafrost relatief dun is.
Toch kan ik het je zeker aanraden om er eens heen te gaan. Je wordt er letterlijk een ander mens van. In de zomer is het erg mooi, al ben ik er liever in de winter en lente. Dan hebben de Huskies ook veel meer werk en plezier. Bij meer dan 45 graden vorst krijgen de kinderen in sommige steden ‘ijsvrij.’