Overdag ben ik best aardig maar vooral heel slim. Handige oplossingen voor problemen op allerlei gebied, rake reacties op mijn omgeving, ze komen als vanzelf in mijn brein op.
Ik ben er helemaal happy mee, het leven lacht me toe en ik verveel me geen moment.
Maar ja, dat is overdag.
’s Nachts is het een ander verhaal.
Mijn dromen zijn woordeloos, waardeloos en bewegingloos. Ik zit altijd vast, in de val, in de hoek gedreven met een mond vol tanden en niets dan zaagsel onder de schedelpan. Het grote zwarte onbekende lacht me uit, en emmers vol slijmerige wormen legen zich over mijn wanhopige hoofd.
Sundown is mijn donkere vijand, maar de dageraad verlost mij gelukkig van het boze.

@Berdien. Je problemen goed verwoord! <3 Jammer van die goede laatste zin dat je niet in plaats van sundown gewoon zonsondergang schrijft.
Han: ken je het begrip sundowning (dementie)? Extra akelig voor cognitief ‘goede’ mensen
@Berdien. O, nee, dan begrijp ik het. Excuus.
Han: op zich is zonsondergang ook prima. Ik zou het zo aanpassen. Heb echter veel sundowning onrust/angst gezien en gehoord, past hier goed bij. De sluipmoordenaar dementie die je mooie dagen vergalt. Gelukkig hier nog heel erg fictie.
@Berdien. Je moet er niet aan denken. En dat kunnen we gelukkig nog.
Bijzonder tweeluik
je proeft de nachtmerrie, de spanning tussen licht en duister