‘Waar ligt ie dan, wel?’ verzuchtte de koning.
Het zweet parelde op het voorhoofd van de slaapkamerlakei. Gisteravond had hij de scepter nog naast de kroon op zijn bureau gelegd.
Nu lag alleen de kroon er. De timing van de vermissing was uiterst vervelend.
‘En heb je onder de bank gekeken? Misschien is hij daarheen gerold,’ stelde de koningin omzichtig voor. ‘Ik hoorde vannacht een bonk, maar was te moe om mijn ogen te openen.’
Met een knip van zijn vingers gebood de slaapkamerlakei twee bewakers de bank op te tillen. Maar er lag tot zijn ontzetting en die van de koningin alleen een dikke laag stof.
‘Hoogheden. Kan ik wellicht helpen?’ riep de toegesnelde jongeman met zijn witte hond.


De scepter die ik moest schrijven. Maar vast te cryptisch omschreven voor de niet-stripologen onder ons. 🙂
Fijne feestdagen!
Uit Kuifje in Moldavië en “De scepter van Ottokar” ?
Juist, toch? #dtv ?
Ook fijne dagen!
Okee, Syldavië dan… ?
Inderdaad! Kuifje.