Dit verhaal speelt zich af in een surrealistisch, sprookjesachtig land want zulke rare dingen gebeuren hier natuurlijk niet.
“Ik ben kunstennar!” Het dikbuikige mannetje stampte zowaar een gat in de grond van kwaadheid. Zijn lange baard zwiepte gevaarlijk heen en weer. Een dikke strontvlieg die toevallig in de baan van zijn zwiep passeerde, verloor onmiddellijk het leven, en nog wel twee seconden voordat hij op de grond kwakte.
“We hebben het hier zwart op wit. De cijfers in uw zwartboek komen precies overeen met het bedrag dat de koning voor “Tepelstreeltjes Ballerina met de Small-Boobies” heeft betaald.”
“Ik ben kunstenaar!” Het mannetje roept nu al een eeuwigheid. Net zoals ik mijn onschuld roep terwijl ik zelfs nergens van beschuldigd werd.
@Nele. Leuk kleurrijk verhaaltje.
@Han: je opmerking heeft me inspiratie voor een nieuw verhaaltje gegeven…
@Nele. Verras me!