Ik ben incompleet en daarom blij dat ik vandaag mijn vaders horloge kan ophalen. Het hoort bij mij en ik bij mijn vader.
De oude vakman poetst mijn aandenken tot het niet nog meer kan glimmen. ‘Weer helemaal nieuw. De veer is vervangen en ik heb er een nieuw glas op gezet. Mooi plat horloge. Het loopt weer keurig op tijd.’ Hij neemt alle tijd om er een nieuw leren bandje aan te zetten.
‘Het zijn speciale pennetjes. Best lastig, maar ontzettend betrouwbaar.
Denkt u erom dat u het uurwerk nooit tegen de wijzers van de klok in draait.’
Maar wat zou ik dat graag doen: etmaal na etmaal totdat het nieuwe bandje om zijn weer jonge, kloppende pols zit.


@Han: wat mooi en droevig. Ja, waren ze er nog maar, onze vaders.
@Lisette. Zeker. Mooie herinnering. Dank je.