We kijken, glimlachen en wachten af. ‘Ja, leuk,’ zegt ze uiteindelijk.
Paco Rabanne op mijn gezicht, een stapeltje verfomfaaide peseta’s in mijn zak.
‘Vino blanco, por favor,’ zeg ik, hoewel iedere ober aan de Costa del Sol Nederlands verstaat.
‘Lekker,’ zegt ze met achter haar de branding. De fosfor in de zee verlicht haar. Light my fire op de achtergrond. De wijn maakt ons soepel. ‘Niet te veel hoor,’ zegt ze als ik het kruikje leegschenk en het al te laat is: we couldn’t get much higher.
Ik zie haar profiel: Gescheiden; dochter… Bonzend hart. Zal ik het doen?
Ik ga ervoor zitten… Bericht verstuurd. Afwachten. Dat werkte toen ook.
Een week later: Ik weet niet wie je bent. Sorry.
Ach, wat sneu voor hem. Zo gaat dat met vakantieliefdes hè? Leuk geschreven.
@Inge. Dank je wel.
@Han. Tevergeefs heb ik de naam Vreeswijk gezocht. Had goed gekund.
@Ewald. Nee, Vreeswijk heeft hier niets mee te maken. Die komt straks weer aan de beurt.
@Han. Gelukkig dan maar. Vreeswijk verdient ook wel een beetje rust.