Ooit poetste ik graag en veel met chloor. Als moderne, milieubewuste mens schaam ik me daar nu natuurlijk voor. Toch is mijn verandering van mening niet zuiver door nobele principes te verklaren.
Ik woonde zo’n vijfendertig jaar geleden in Wageningen, dé milieustad bij uitstek. Groente-, fruit- en tuinafval ging daar in een bruin emmertje. Wij hadden er twee, zodat de ongebruikte kon weken in een chloorsopje.
In die tijd hadden we ook muizen in huis. Alle andere buren hadden namelijk wél een kat. Nu ben ik niet bang van zo’n beestje, hooguit schrik ik ervan, als er eentje ineens wegschiet.
Eens vonden we een muis, hoogzwanger, terug in onze emmer. Verdronken in de chloor.
Nooit meer gebruikt dus, crimineel goedje.
@Han en @Berdien: sorry dat ik jullie bilateraaltjes hiermee verpest!
@Lisette. Een muis in huis heeft een grens overschreden. Ook een mens heeft recht op een territorium.
@Ewald: heb je ze wel eens in hun oogjes gekeken? En dan nog: een grens oversteken hoeft niet meteen met de dood te worden bestraft. Laat Trump het niet horen…
@Lisette. Ik voel wat jij voelt; een naar gezicht.
Groent-, – Groente-,
@Lisette. Ik chargeerde maar wat.
NB een muis kan ook verdrinken in een emmer water. Ook een crimineel goedje dan?
@Ewald: ik stel me een verdrinkingsdood voor in zeer geconcentreerd zwembadwater, dat vind ik toch net iets crimineler.
Het geweten spreekt:)
@Han; sorry, en alsnog: dank voor je begrip, en dank voor je tip!
@Jessy: het geweten, het schuldgevoel en de start van een milieubewust principe
Leuk.