Schrijf mee!
« »

Column, Maatschappij, Mensen

Moord

31 juli 2018 | 120w | lisette | 4 |

Ooit poetste ik graag en veel met chloor. Als moderne, milieubewuste mens schaam ik me daar nu natuurlijk voor. Toch is mijn verandering van mening niet zuiver door nobele principes te verklaren.

Ik woonde zo’n vijfendertig jaar geleden in Wageningen, dé milieustad bij uitstek. Groente-, fruit- en tuinafval ging daar in een bruin emmertje. Wij hadden er twee, zodat de ongebruikte kon weken in een chloorsopje.

In die tijd hadden we ook muizen in huis. Alle andere buren hadden namelijk wél een kat. Nu ben ik niet bang van zo’n beestje, hooguit schrik ik ervan, als er eentje ineens wegschiet.
Eens vonden we een muis, hoogzwanger, terug in onze emmer. Verdronken in de chloor.

Nooit meer gebruikt dus, crimineel goedje.

Waarderen en delen

Waardeer je dit stukje van lisette of juist niet? Geef hieronder een en/of deel het met anderen!

soortgelijke stukjes

9 reacties

Reageren

120
Wees geen muurbloem, laat je mening achter!
Houd het netjes. Je hebt 120 woorden. Huisregels.

Heb je dit stukje ook al gewaardeerd?

Geen zin om de volgende som op te lossen? Log dan in! * De CAPTCHA-code is verlopen, probeer opnieuw.


« »