Je houdt van mij.
Je schreeuwt naar mij.
Je wilt me slaan, luistert niet, bent boos daarginder in je eigen wereldje.
Je smeekt me om je lief te hebben, te koesteren voor altijd, zit in mijn persoonlijke zone vastgeplakt.
Soms duurt het een paar dagen, soms zelfs een hele week, dat je je zelfbeheersing niet verliest.
Ik durf niet meer te wennen aan de normaliteit daarvan.
Vrede en oorlog gaan onherroepelijk samen, bij jou en mij. Mijn huid vertelt de verhalen van deze cyclus van relatieverdriet.
Ik schreeuw terug. Ik stoot je weg.
Mijn hart huilt om je verlorenheid, ik neem je weer in mijn armen.
Mijn bloed mengt zich met het jouwe.
We zijn met elkaars eenzame angst besmet.

@Berdien. Mooi beschreven. Soms kippenvel. Hartje
Mara: dank je. Lang leve de vrijheid
@Berdien. Mooi, heftig stukje.
Soms duurt het een paar dagen, eens zelfs een hele week, dat je je zelfbeheersing niet verliest.
De constructie van deze zin is m.i. niet mooi en juist. ‘Duurt’ is het heden, ‘eens’ in de bijzin refereert aan het verleden.
Han: ik heb het veranderd, maar twijfel.
@Berdien. Loopt veel beter nu. Althans, dat vind ik.
Mooi geschreven, helaas een foute cyclus…
drama in een notendop!
Gefeliciteerd, Berdien.
@Berdien. Van harte gefeliciteerd.
van harte Berdien.
Iedereen bedankt voor de felicitatie met mijn eerste weekwinst. Mijn hele dag, hele week is goed!
Mooi dramatisch stukje. Gefeliciteerd Berdien.
Gefeliciteerd, Berdien!
Gefeliciteerd 🙂
❤
Prachtig mooi weergegeven dat ook liefde doodsangst oproept.