De dood is een overgangsfase. Het wachten op het paradijs op aarde, voor hen die in de hemel zijn.
De slip, de klap, het donker en het ontwaken. Ik wist meteen dat ik dood was. Alles ziet er bedrieglijk gewoon uit, maar in de kleine dingen blijkt het bewijs van mijn overlijden. De onbeantwoorde groet naar een bekende. De bestelling die maar niet opgenomen wordt. De website die steevast mijn DigiD weigert te herkennen.
De kring van mensen in mijn nabije omgeving wordt steeds kleiner nu het besef tot mij doordringt en ik nauwelijks meer het huis uitkom. Geen likes meer. Geen reacties op mijn aan- of afwezigheid. Geen bestaan meer. Geen leven. De hel.
Het paradijs voor eeuwig verloren.
« Venster op de eeuwigheid
Hemelse modder »
« Venster op de eeuwigheid Hemelse modder »
Cultuur, Fictie, Maatschappij
Verloren
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Hadeke of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
8 reacties
Reageren
« Venster op de eeuwigheid Hemelse modder »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Hoogstandje, Hadeke. Ik weet niet of deze zin klopt: “Ik wist meteen dat ik dood ben.” Wat mij betreft, mag de slotzin pittiger.
Dank Levja. Op beide punten aangepast.
En dus <3
@Hadeke: I still like you!
Ik zag je groet. 😉
Vroeger leerde ik ook over het Vagevuur en het Voorgeborchte. Niet meer gekend worden als de hel. Aangrijpend.
Mooi Hadeke. Wat is nou echt nog leven en wanneer is het geen leven meer.
Knap hoe jij deze ik persoon zichzelf laat bekijken Hadeke!