Over een week is het zover. De schoolvakanties breken aan. Dat gaat gepaard met een ware exodus richting verre bestemmingen.
Gelukkig ben ik niet meer aan deze enerverende periode gebonden. Met kromme tenen denk ik hieraan terug. Mijn hoofd gebroken over wat er ingepakt moest worden. De wasmachine draaide overuren want die lievelingspyama moest wel mee! Krijsend grut op de achterbank (die altijd bezaaid was met kruimels en lege verpakkingen).
Welk kind kan er een uurtje zonder eten of drinken?
Bumper aan bumper rijden. Destijds zonder airco! Een partner die elke medeweggebruiker een heel scala van scheldwoorden naar zijn hoofd slingerde.
Zodra het weer lekker reed moest er uiteraard een plaspauze worden ingelast. Of een frisse-lucht-happen-pauze, een ik-ben-misselijk-pauze. Wat gezellig!
@Mara: herkenbaar! Ooit waren we op weg naar Frankrijk met onze dochter achterin de auto. In Limburg raakten we de weg kwijt, en draaiden en doolden door het heuvelachtige landschap. Dochterlief spuugde de hele achterbank onder. Mijn partner verzuchtte, toen we na een pauze weer in de zure lucht van de auto moesten gaan zitten: “Ik draai net zo lief om, naar huis”. Het werd alsnog een hele leuke vakantie, maar die reis erheen zal ikniet snel vergeten.
@lisette; inderdaad. Of dan hebben ze in die plastic zak gespuugd maar gaat er bij het aangeven iets fout en ligt alsnog alles door de auto.
By the way…..fijne vakantie!
Leuk stukje, herkenbaar…
Ik zie zo’n volgeladen Eend weer voor me, van Nederland naar Zwitserland.