Zomer- of wintertijd, het maakte niet uit, maandag werd toch dinsdag.
Jarenlang heeft hij de tijd stil laten staan op de stand van de wijzers die wat hem betreft nooit meer hoefde te veranderen. Gewoon de gewichten niet meer optrekken en het was klaar. Over en uit.
Maar je tijd doden met afgezakte schouders is zelfmoord en zo nutteloos als een klok met gewichten op de grond en een verkeerd afgestelde klepel.
Tijd te veel is een groot tekort dat hij wil aanvullen. Vroeger slechts één krant op tafel, nu liggen er vier buurtbladen in modern tabloidformaat opengevouwen met daarop de Friese staartklok.
Door een flesje olie, een busje koperpoets en rechte schouders weet hij weer hoe laat het is.


Hij wil weer bij de tijd zijn, net zoals ooit Eise Eisinga uit Franeker, met zijn vermaarde planetarium
Han: Mooie aanmoediging (na die Dag van de Depressie), het is nooit te laat om je leefwijzers eens op te poetsen.