Het beeld van de oude dame, zichzelf gewikkeld in de oude mottige deken op de bank, klopt niet met de rest van de entourage in de woonkamer.
De lichtgroene muren, met de schilderijtjes met afbeeldingen van haar uit haar glorierijke theaterverleden, waarin ze gehuld in sprookjesachtige jurken de kamer inkijkt, de ramen gesierd met zelfgemaakte gordijntjes met roesjes en niet uit te wassen vlekjes, omdat het stofje net zoals bijna alles uit het tweede kans winkeltje komt, dit alles staat in schril contrast met de figuur die met doffe ogen vanaf de bank de leegte in staart. ‘Ik zou nog één keer willen dansen’. Voorzichtig pak ik haar hand en trek haar omhoog.
Ze danst, tot haar ogen weer glanzen…
« Ik vroeg een deken
Mijn zelfbeeld »
« Ik vroeg een deken Mijn zelfbeeld »
Communicatie
De laatste dans
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Jessy of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
2 reacties
Reageren
« Ik vroeg een deken Mijn zelfbeeld »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Jessy: mooi moment.
mooi sprookjesachtig verhaal