‘Ach, ik hoef niets. Moederdag is voor de commercie. Ik heb stoofaal gehaald voor zondag. Tradities moet je onderhouden zolang het nog kan.’
Een dag voor haar is een dag voor ons. Natuurlijk kopen we een cadeautje en een bloemetje voor onze moeder.
‘Er is weer mooie blanke stoofaal,’ zegt de Volendammer die jarenlang aan mijn moeder heeft geleverd.
‘Doe maar twee pond in mootjes en het velletje eraan laten, alsjeblieft.’
‘Dat bestelde je moeder ook altijd, met vel. Typisch, in Volendam halen we het velletje eraf.’
Morgen loop ik met een bos virtuele bloemen onder mijn arm waar ook mijn ziel zal zijn, niet wetend waar ik bloemen zou moeten zetten: haar graf is geruimd, zelfs dat is virtueel.
mooi stukje Han
@José. Dank je wel.