De stad had een grote aantrekkingskracht op Jopie. Ondanks de overvloed aan speelgoed thuis was hij het liefst buiten om gebruikte tramkaartjes te verzamelen die op de kinderkopjes bij de halte waren achtergebleven. Het stevige karton liet zich later gemakkelijk bundelen en de gekleurde stapeltjes werden thuis als juwelen bewaard in een baleinendoosje uit vaders fabriek.
Een keer vergat hij opzij te springen voor de klingelende tram maar kwam gelukkig met de schrik en wat schrammen vrij. De conducteur, die een fooitje rook, bracht hem naar huis.
“Jij wilt later zeker wel conducteur worden, jongeman?”
“Nee hoor,” zei Jopie. “Later wil ik vader worden.”
Jopie overleed in 1985. Hij was een vader uit duizenden. Ik mis hem nog elke dag.
Wat een ontroerend verhaal. Mechtilde.
Fijn van sfeer en goed verteld.
@Nel. Dankjewel, wat fijn om van jou dit compliment te krijgen.
En Jopie was jouw vader, Mechtilde? Mooi!
Mooi, wat een fijn sfeerbeeld.
@Mechtilde: ach, wat lief en mooi verteld!
Prachtig stukje! Ik zie het zo voor me. En het einde maakt het helemaal af.
Sweet.
Dierbare herinnering
mooie herinnering Mechtilde.