Het gouden horloge van mijn overleden man gaat nu eindelijk naar de zoon. Na jaren op een apart plaatsje zorgvuldig gekoesterd te zijn, staat het uiteraard stil.
Op naar de juwelier. In de eerste zaak waar ik binnenloop zegt een vriendelijke mevrouw dat zij dit soort horloges niet aan mogen nemen. Ze verwijst mij naar een ‘echte’ juwelier.
Ik moet aanbellen en wordt binnen gelaten door een kleerkast in uniform. Is na alle overvallen op dit soort zaken wel te begrijpen.
Zodra ik binnenloop, word ik gewogen en te licht bevonden. Het neusje boven het chique mantelpakje rimpelt nog net niet van minachting.
Weer in het daglicht na die donkere uiting van desinteresse, snuif ik blij de frisse lucht op.
@Mabbietuzon. Twee punten van kritiek op dit, in autobiografische stijl, geschreven stukje.
Zin drie klopt niet met zin een.
Zin een: Het horloge (van jouw overleden man) gaat naar de zoon. In zin drie loop jijzelf de juwelier binnen om het horloge aan te bieden.
En verder, binnen gelaten moet binnengelaten zijn.
PS @Mabietuzon. Wordt binnengelaten – word. In de haast maak ik die fout ook weleens.
Ik begrijp Ewalds commentaar niet. Natuurlijk kun jij besluiten het horloge aan je zoon te geven en, alvorens je het aan hem overdraagt, naar de horlogemaker gaan om het te laten reviseren. Volgens mij zeg je in zin één niet dat het horloge al aan je zoon is gegeven, toch? Je hebt het besluit genomen het te doen. Dus. Mijn hart onder de riem.
Simone, je hebt gelijk. Misschien heb ik het te slordig gelezen. Mabbietuzon reageert echter nooit op reacties. Vandaar dat het ook niet wordt rechtgezet. Bij 27 stukjes heeft zij bijna 90 reacties gekregen, maar zelf heeft ze nul keer daarop gereageerd.
een goed voorbeeld van harteloze arrogantie
@Jose, Jij haalt fel uit! Ik kan me voorstellen dat het een bewuste keuze is om gewoon fijn te schrijven, en als je tijd hebt verhalen van anderen te lezen en te waarderen, maar je verder te onthouden van commentaar. Uit tijdgebrek, bijvoorbeeld. Het kost mij, als ik meeschrijf met een weekthema, vaak een halve zaterdag om alles goed te lezen en van oprecht commentaar te voorzien. En dan weer een uur op zondag om het commentaar op het commentaar te lezen en eventueel te beantwoorden. Ik vind het persoonlijk wel aardig, als je zelf gelezen wilt worden, ook het werk van anderen te lezen, maar ik ontvang meestal ook op z’n minst 2 ‘anonieme’ hartjes; misschien een van @Mabbietuzon?