‘Een hele harde boem! Papa had heel veel bloed! En mama ook.’
Het jongetje duwt zijn vuisten tegen zijn ogen en begint weer te huilen. Zijn hele lichaam schokt. Ik kijk naar het wrak van de auto. De ambulancebroeders hebben de vader afgevoerd. Nu leggen ze de moeder op een brancard, het laken over haar gezicht.
Ik vraag: ‘Waar wonen jullie?’
Tussen twee uithalen door zegt hij: ‘Bij de molen.’
Het geeft niet, we hebben het kenteken.
Ik vraag ‘Heb je broertjes of zusjes?’ maar hij blijft snikken.
‘Ga daar maar even zitten.’
Hij zit op de boomstronk terwijl ik de teddybeer uit de kofferbak pak. Ik geef hem de knuffel. Hij houdt hem vast alsof zijn leven ervan afhangt.
« Nieuwe nostalgie
Beelee »
« Nieuwe nostalgie Beelee »
Familie, Fictie, Mensen
Ongeluksknuffel
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Ostinato of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
9 reacties
Reageren
« Nieuwe nostalgie Beelee »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Ostinato. Goed ingeleefd in de belevingswereld van een kind.
Dankjewel Ewald
@Ostinato. Heftig stukje.
Ach, arme jongen. En arme politie-agent (neem ik aan), dat moet ook zwaar werk zijn.
@Ostinato: mooi beschreven, heftig verhaal
Dank jullie wel!
Indrukwekkend…
Dank voor je reactie, Irma.
Triest verhaal, goed verteld.