Het is zondagochtend als ze aanbelt: ‘Dus jij schrijft over mij? Dat heb je al eerder gedaan. Verwijtend, oordelend. Dat ik in mijn boek schrijf: “En toch houd ik van je.” Dat ik cash over de rug van mijn criminele broer. Ik moet toch ergens de huur voor dit takkenhuis van betalen? Weet je het weer?’ vraagt ze.
‘Eh, ja… maar je ziet er heel anders uit.’
‘Een vrouw verzorgt zich om er goed uit te zien, Ik moet het tegenovergestelde doen met die pruik en schmink. Iedere dag weer.’
‘Tja,’ zeg ik. Even later besef ik dat ik nu dingen weet die ik beter niet had kunnen weten.
‘Kom,’ zegt ze tegen haar honden, ‘terug naar ons ondergronds bestaan.’
« Uitzichtloos
op een warme dag »
« Uitzichtloos op een warme dag »
Fictie, Maatschappij, Mensen
Ondoorgrondelijke onderhuidse wortels (2)
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
18 reacties
Reageren
« Uitzichtloos op een warme dag »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Oké dan
@Levja. Oké…? Ik begrijp je niet.
@Han. Het is me niet echt duidelijk. Het eerste stukje met deze titel beschreef een eenzame, enigszins wereldvreemde oudere vrouw. Dit vervolg suggereert over Astrid en Willem Holleeder te gaan. Ik ben het spoor een beetje bijster.
@Ewald. Eenzaam en gesloten is de (beschouwende) perceptie van het eerste stukje. Er staat nergens dat ze oud is, hoewel je die indruk wel kunt krijgen, natuurlijk. Astrid is oud genoeg om al rimpels te hebben, denk ik. Een teruggetrokken leven is voor haar veiligheid het beste.
@Han. Er staat in je eerste stukje inderdaad niet geschreven dat ze oud is, maar groeven in het gezicht zijn zeldzaam bij jonge mensen, vandaar mijn indruk. De vraag is misschien: wat is oud en wat is jong?
Je eerste stukje heeft bij mij een ander beeld opgeroepen dan je tweede. Dat ligt niet aan jou, maar aan mij, als lezer. Je eerste stukje gaf mij het beeld van een oude, bejaarde vrouw. Het vervolg bracht mij bij Astrid Holleeder, niet bejaard. Verwarring dus.
Ewald. Die tegenstelling is bewust; helemaal geen oudere vrouw, maar een vrouw met een getekend gelaat van in de vijftig die zich uit veiligheidsoverwegingen heeft teruggetrokken en heel wat heeft meegemaakt. Excuus als dat er niet uit komt.
Excuses zeker niet nodig, Han. Misverstanden tussen schrijver en lezer zijn onderdeel van het proces. Boeiend zelfs. Online kan hierover worden gesproken. Een fysiek boek (hoe mooi ook) biedt deze mogelijkheid niet.
Ewald, ik vind het naar als de boodschap of juist de wending niet overkomt. Ook al laat je de lezer denken, het moet geen onduidelijke puzzel worden.
Han, waarom is het naar? Ligt het aan de schrijver? Ligt het aan de lezer? Als schrijver wil je het toch niet alleen de lezer naar de zin maken? Je zegt wat je wil zeggen en de lezer pakt dat op of niet.
Ewald. Jawel, maar het moet wel duidelijk zijn natuurlijk. Bedankt voor het meedenken; altijd leerzaam.
@Ewald. Toch maar even herschreven.
@Han, ik heb deel een nog eens nagelezen. Inderdaad gaf je daarin al aan dat het niet per se om een oudere vrouw hoefde te gaan; dat beeld van een oudere vrouw was in mijn hoofd blijven hangen.
De tweede versie van deel twee vind ik wel sterker dan de eerste en daarmee dus verbeterd.
Ewald, samen komen we een heel end! Dank je. En er zijn belangrijkere dingen!
Han, een waar woord ☺
Een stukje om een paar keer te lezen. Het perspectief vanuit de vrouw vind ik mooi!
@keesleeuw. Niets is wat het lijkt. Zie deel 3!
Het is natuurlijk afschuwelijk altijd in angst te moeten leven voor de grillen van een moorddadige psychopaat. Je maakt dat invoelbaar. Te vaak wordt namelijk gedacht dat de waarheid ergens in het midden ligt en probeert de dader zich als slachtoffer te presenteren.
@José. Hartelijk dank, ook voor je andere reacties.