Ze zit iedere dag op haar hurken, bezig met de vergroeiing van haar ruggetje. Tenen zo stug als wilgenteen in haar slippertjes.
Soms kijkt ze naar de meisjes die naar school lopen; in kleren die zij niet heeft. Ze voelt zich meer verwant met de vogels die de hele dag op zoek zijn naar eten om alleen maar te bestaan.
Tellen, dat is wel het enige wat ze heeft geleerd: eerste rij, tweede rij… Eigenlijk hoeft ze dat niet meer te doen, want als een robot weet ze hoe hoog een wilgen stofdoekenmandje moet worden.
’s Avonds droge rijst, soms met een stukje kip. Slapen en dan weer naar het veld. Er wordt niet gesproken. Gedachten verborgen onder wilgen hoeden.
« Begraven
Groene tranen »
« Begraven Groene tranen »
Cultuur, Fictie, Maatschappij, Mensen
Stofdoekenmandje
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van Han Maas of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
13 reacties
Reageren
« Begraven Groene tranen »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
@Han. Je ziet het meisje voor je. Triest.
@Ewald. Het gebeurt nog steeds, helaas.
Triest, inderdaad, Han
Odilia, trieste werkelijkheid, nog steeds.
Tergend mooi, vooral de opening en het slot.
Mooi
@Levja en KarinMartina: hartelijk dank.
Wow.. Han. Heb het stukje twee keer gelezen. “Gedachten verborgen onder wilgen hoeden” Geen buitenstaander die hier kijkt naar medemensen.
@keesleeuw. Dank je.
Oe jee wat verdrietig… vooral ook omdat het voor vele kinderen de ruwe werkelijkheid is. De slotzin is een schilderij op zich.
@Alice. Dank je wel!
Je roept een mooie sfeer op met je stukje, Han. Hopelijk weet de eigenaar het stofdoekenmandje op waarde te schatten.
@nyceway. Dank je wel!