Ik blijf steeds denken aan mijn moeders woorden toen ze ons uitzwaaide bij het busstation:
‘Als je maar niet met een gipsvlucht terugkomt, lieverd.’
Dat ‘lieverd’ heb ik trouwens de halve heenweg moeten aanhoren van mijn vrienden. De immitaties – ‘Doe je voorzichtig lieve lieve lieve Lars’ – werden met de minuut erger. Mijn moeder moest eens weten. Eerlijk gezegd heb ik hartelijk meegelachen.
Nu is het lachen me wel vergaan. Mijn op twee plaatsen gebroken been doet flink pijn. Ik zou best willen dat mijn moeder hier was, maar dat zal ik nooit hardop toegeven. Pas als ik op een of andere manier met mijn gipsbeen in de bus thuis ben gekomen, zal ik mijn moeder vertellen wat er gebeurd is.
Had ze nu maar niets gezegd… Of tenminste even afgeklopt op ongeverfd hout!
Geen pretje , zo’n gipsavontuur!
Dank Alice & kees.
Leuk verhaaltje en een hartje van mij.
@Inge Hulsker. Leuk verhaaltje.
Dankjewel Jaimie & Han.