Ruim 20 jaar woon ik nu in deze straat, Een lange straat, de nummering gaat door tot ver in de 200. Daarom ken ik veel mensen niet, die honderd meter of meer van mij vandaan wonen.
Vorige week zat ik met een Nederlandse vrouw en vier mensen van verschillende nationaliteiten in het Taalcafé van de bieb. Tijdens het kennismakingsrondje zei de Italiaanse jongen dat hij voetbalde en noemde de naam van zijn club.
Mijn landgenote zei: ‘O, die is bij mij om de hoek.’ Waarop ik zei: ‘Bij mij ook.’ We keken elkaar verbaasd aan. Even doorpraten bracht aan het licht dat we al meer dan 15 jaar maar zes deuren van elkaar wonen.
We hadden elkaar nog nooit gezien.
Mooi weergegeven hoe we van elkaar zijn vervreemd.
Mooi beeld. Zo is het vaak inderdaad.
Ja, dat geloof ik.
Ben er even stil van. Het taalcafé brengt niet alleen taal dichterbij, ook de buren. Wat een mooi initiatief!
Soms moet je zelfs geen zes deuren verder tellen om je buren al niet meer te (her)kennen. Maar bij een inbraakplaag is het heel leuk om je buren te kennen en elkaar te steunen! Dit stuk krijgt een hartje van mij. 🙂
Waar zo’n taalcafé al niet goed voor is, maar eigenlijk jammer dat 6 deuren verder 15 jaar lang zo ver weg was……