De woudreus staart somber voor zich uit. Jarenlang was hij de onbetwiste koning van het naaldbomenbos.
Nu staat hij met zijn statige kerstbomenlichaam onhandig in een te kleine bak gepropt. Zijn wortels hebben niet genoeg ruimte en ze hebben ook allerlei rare dingen in hem gehangen.
Hij heeft het nog nooit zo warm gehad, hij voelt hoe zijn stevige naalden zich van hem losmaken en op de grond vallen.
Hij weet dat hij nooit meer terug zal gaan naar zijn eigen vertrouwde bos. Maar dat geeft niets, van zijn familie is er toch niemand meer.
De woudreus zucht verdrietig, hij heeft zich nog nooit zo ongelukkig gevoeld.
De spetters die naar beneden vallen lijken op regen, maar het zijn bomentranen.
« Jij en mij
Onwillig lichaam »
« Jij en mij Onwillig lichaam »
Communicatie
Verloren droom
Waarderen en delen
Waardeer je dit stukje van mabbietuzon of juist niet? Geef hieronder een 
en/of deel het met anderen!
- Waardeer je dit stukje? Geef een hartje!
soortgelijke stukjes
4 reacties
Reageren
« Jij en mij Onwillig lichaam »
Welkom, gast!
- Log in of registreer om toegang te krijgen tot alle functies (zie hier voor meer informatie).
Wat een prachtige en sneue personificatie. Bomentranen, ze zijn zomaar ineens echt.
Kerst vanuit de beleving van de kerstboom.
Een leuke frisse visie!
Agossie. Goed gekozen perspectief.
@mabbietuzon: en bedankt, nu heb ik nog meer schuldgevoel over die kerstboom in huis;)