De jaarlijkse wielerwedstrijd om de Luciferbeker wordt weer gereden.
Het nachtelijke rondje Parijs, niet bekend en niet bekeken. Een aardse versnapering voor de Zwarte Engelen die meedoen aan deze race.
De banden ratelen over de Franse keien. Een vlaag zwavellucht, een donkere veeg die door het landschap waait.
Stille dorpen worden in tweeën gespleten door een duister peloton zonder volgers of ondersteuning, de enige bezem is een moedige heks die een eindje meevliegt.
In de middenmoot rijdt een wat minder zwarte Engel, nog net geen Grijze.
Hij heeft een stiekem verlangen naar wat anders.
‘Duivels donker, zou ik ooit het licht zien?’
Als er een dagkoers zou plaatsvinden, tot grote schrik van de wereld, werd hij vast de gelukkige winnaar.
Bijzondere verwerking van het weekwoord. Een hartje!
Mooi geschreven maar als er nog een onderliggende gedachte inzit dan heb ik die nog niet gevonden.
Heel bijzonder. Het zou een toneelstuk van vroegere tijden kunnen zijn.
Lousjekoesje: dit is niet meer dan een schets, hooguit met een moraaltje dat niets zo zwart is dat er geen enkel lichtpuntje is te vinden
Prachtig Berdien! Al zijn de nachten rond Parijs(of eender waar in West-Europa) tegenwoordig niet echt donker meer.