Droef is de plicht van hen die ten grave dragen… Geen vrouwen, slechts grijzende heren. Veel stoet blijft er niet over als men, om zo te zeggen, wat al te ver over de datum raakt.
Zij naderden slechts langzaam. Martelgang met hier en daar een traan en even speelde de gedachte dat degenen onder de kist meer leden dan deze op het schild geheven ex-patiënt. Bepaald oneerbiedig, die bespiegelingen van een hardvochtig buitenstaander. Immers, ze deden het zorgzaam, besteedden aandacht nu alles definitief was geworden.
Bevende handen lieten de rouwkaart langzaam vallen. Zwartomrand papier op glibberige keien.”Node gemist, van grote waarde voor bedrijf.”
Erboven mijn naam, ik wist genoeg.
Zij deden mij beleefd uitgeleide, daarachter lag onontdekt, een tweede leven.
<3 Mooie derde zin. Verrassend perspectief.
Het leest voor mij niet echt makkelijk.
Inhoudelijk vind ik het wel leuk geschreven.
Daarom hartje.
Dank je @Nele en @Jessy
@keesleeuw. Een goed en krachtig stukje, maar inderdaad wat moeilijk te lezen.
degene – degenen
ex patiënt – ex-patiënt
bedrijf” – bedrijf.”
Gaaf Kees! Vooral de gedachte die wat na trilt. Je laat wat vragen achter, dat vind ik altijd wel mooi maar in deze context helemaal!
Dank Han voor je taaltips. Heb geprobeerd een ontslagprocedure te vangen in de metafoor van een begrafenisstoet. Wellicht niet helemaal gelukt.
@Kees. Maakt niet uit, prima stukje!
Dank Arjan. Mooi als een stukje tot nadenken stemt. Dat dit a.h.w. een dubbelverhaal is had je natuurlijk snel door. We spreken elkaar.
mooi stuk Kees, met dubbele bodem