Na het gesprek in het verpleeghuis met de begrafenisondernemer, ga ik naar huis. De afspraak is dat hij met een paar uur terugkomt. Met kist. Dan zal ik er ook zijn.
Na een paar uurtjes in mijn ouderlijk huis gezeten te hebben, ga ik op weg. Halverwege wil ik een rotonde opdraaien. Plots doemt er een lijkwagen op. In mijn oude omgeving neem ik weer de oude gebruiken aan. Voor een begrafenisstoet stop je. Ook al bestaat die stoet uit twee auto’s. Ik trap op de rem.
Terwijl ik wil mompelen: ‘kijk, een lijkwagen’, zie ik de kist achter het zijraam. En besef dat die nu nog leeg is. Pas nu weet ik dat zij die stierf, niet meer leeft.


@Arjan. Droevig stukje.
Ik trap ik op de rem. Tikfoutje.
‘kijk, een lijkwagen’ – waar komt dit zinnetje vandaan?
Dode zou ik weglaten – Halverwege het zinnetje ‘kijk, een lijkwagen’, zie ik de kist achter het zijraam. Ik besef dat die nu nog leeg is en dat mijn moeder niet meer leeft.
@Han. Dankje! Eén en ander aangepast. Dode heb ik bewust gebruikt. Dat was ze namelijk al, maar nu dringt het door. Bij het zien van die lijkwagen. Dat probeer ik te benadrukken.
@Arjan. Dat begrijp ik, maar ik vind het voldoende benadrukt; overdaad schaadt met schrijven. Het is natuurlijk aan jou.
De punt zou ik niet in de titel gebruiken, trouwens.
Hoi Arjan, zeer indrukwekkend!
@Ton. Dankjewel, wil niet altijd met zware stukken komen, maar met dit themawoord moest ik dit even woorden geven.
@Han. Ik heb een oplossing gevonden. De zin nu iets anders gemaakt.
Het is de letterlijke confrontatie die je scherp laat zien.
Mooi weergegeven dat weten nog niet direct beseffen is.