Mijn gezelschap is vermoeiend en de discussie laait hoog op. In hun wanhoop denken ze er zelfs aan om terug te keren naar het mijnenveld. Ik teken een cijfer in het zwarte zand. Zevenenveertig. Ineens word ik weer zichtbaar.
‘Zevenenveertig wat?’
Hun eisend gedrag kwetst me zeer. ‘Zevenenveertig moordenaars, niet één die ooit terugkwam.’
‘Maar we hebben alle wegen en afslagen al een keer gehad! HOE KOMEN WIJ HIER UIT?’
Ze schreeuwen weer. Ik stop mijn oordopjes in en vertel hen wat ze nu misschien wel willen horen. ‘De ring van Möbius kan niet verlaten worden door het bewandelen van haar luchtdichte wegen.’
Hun vermogens fluctueren. Eindelijk snappen ze het. Misschien is de verlossing wel dichter dan ik durf denken.


Sommige escaperooms blijven naar.
Grappig dat je aan een escaperoom denkt. Zou kunnen, hoewel ik het zelf ruimer denk… In mijn geest zie ik een heel universum. 🙂
*From Stories No One Wants To Read
** Uit De Zelfverzonnen Cursus Onbegrijpelijk Schrijven
*** Tutorial How To Free A Ghost
@Nele. Ik lees het keer op keer, maar ik begrijp dit niet.
@Han: misschien dat dit helpt verduidelijken. https://youtu.be/ZN4TxmWK0bE
Zolang het gezelschap blijft wandelen, zo lang zullen ze ook aan de muur van Möbius blijven plakken… Daarom lijkt het inderdaad een beetje op een escaperoom… (Dit stukje speelt zich af in een universum van de toekomst.)
Hoe verzin je het Nele. Knap.
Dank voor jullie reacties!☺️
(Voor een verhaal uit FSNOWTR en UDZCOS is dit wel een groot succes. ? )