‘Jeeeeh daar gaan we, eindelijk hebben wij het een keer goed’, roepen we enthousiast tegen elkaar. We hebben tijdens de lunchpauze de kaart bestudeerd tot we scheel zagen. Het is de linkse afslag, dat weten we zeker.
Met een rotvaart dalen we vrolijk de steile heuvel af en zijn binnen een paar minuten beneden.
Achter ons blijft de weg leeg, onze medefietsers zijn nergens te bekennen. Na 10 minuten gaat onze telefoon, tussen het luide gelach door horen we: ‘We moeten naar rechts, kom maar weer naar boven. Je kunt kaartlezen of je kunt het niet.’ Nou, wij kunnen het blijkbaar helemaal niet.
Licht balend zwoegen we fietsend weer heuvelopwaarts. Het kaartlezen laten we voortaan weer aan de experts over.

Leuk hoor, ik zie die zwoegende fietsers weer omhoog zwoegen. :))
Leuk stukje. <3 (En hoe anders zou het gelopen zijn zonder mobiele telefoon?)
Ik voel mee … Leuk stukje.