Freek kwam altijd graag bij zijn grootvader.
Al van jongs af aan gingen ze haast elke maand een hele middag iets leuks doen.
Spelletjes, wandelen, de stad in, van alles.
Op een dag kreeg Freek hem maar niet te pakken aan de telefoon.
Een onderbuikgevoel deed hem doen besluiten om langs te gaan.
Hij hoopte maar dat er een logische verklaring was.
En dat er niets ernstigs aan de hand zou zijn.
Eenmaal aangekomen bij het huis, belde hij vol zenuwen aan.
Geduldig wachtte hij. Maar opa kwam niet naar de voordeur.
Freek liep naar de achterkant van het huis.
Daar stond een deur open.
Een leeg jeneverglas stond op tafel.
En opa zat in zijn stoel.
Hij was overleden.
Wat een mooi verhaal. Ik voel, gaandeweg het verhaal, met Freek mee en hoop dat het goed gaat met opa…. Knap geschreven; dat je dat gevoel met slechts 120 woorden kunt overbrengen.
Dank je wel Alice!
Dat gun je geen enkele kleinzoon. Een <3 voor Freek.
Vind ik ook Levja, dank voor je reactie!