“Dag jongen, ga nu maar.”
Hij staart me nog even aan en vraagt zich waarschijnlijk af of ik nu eindelijk snap wat hij bedoelt.
Nee, natuurlijk niet.
Ik hou van pen, potlood en papier.
Het liefst schrijf ik in een schrift met aan de ene kant lijntjes en aan de andere kant ruimte voor een tekening.
Hij snapt dat niet, hij wil dat ik digitaliseer, uit de wolken, maar in de cloud kom. Ik moet me aansluiten bij een community van schrijvers, zoals de club van 120 woorden.
Geduldig heb ik geluisterd en met hem meegekeken op het scherm, waar uitgummen een moeiteloos deleten is.
Hij gaat en ik vraag me af of hij eigenlijk wel snapt wat ik bedoel.
@KarinMartina: hoe mooi beschreven.
Herkenbaar. Nu ik door lichamelijke gebreken met de hand niet leesbaar meer kan schrijven of tekenen, mis ik de papieren realiteit soms ook. Printen op mooi papier en bundelen biedt helaas maar een beetje troost.